the london chronicles #2: Nachtelijke avonturen

The story continues... ;)
Gister ben ik weer met Jana en Nori naar londen gegaan (shoppeeeen.) Met de bus (greenline, 10 pond voor een retourtje ^^) werden we precies op oxford street en recht voor de primark (supergoedkope en leuke kledingwinkel) afgezet. Na oxford street afgelopen te hebben (winkel in-winkel uit) hadden we rond 2 uur genoeg van het winkelen en wilden we graag tower bridge en de tower of london (aan de andere kant van de stad) nog even zien, met de bus. Zover kwam het echter niet, want na kennis gemaakt te hebben met de ticket machines bij de bus opstapplaatsen die eerder je geld opeten dan je een kaartje geven (Jana 1 pond kwijt) besloten we maar te voet te gaan, ik dacht dat het niet zo ver was..

40 minuten lopen en heel wat voetpijn later kwamen we aan bij St Pauls, nee, we zijn er nog niet maar we hebben wel even op de trapjes gezeten en wat fotos van de kathedraal gemaakt. Daarna verder, nog zo'n 15 minuten lopen tot we (eeeeiiiiindelijk) bij the tower of london aankwamen, deze hebben we van buitenaf bezichtigt en toen besloten we over de tower bridge te lopen, fish & chips te eten aan de overkant en daarna terug met de bus van die kant; klonk goed.

Eenmaal klaar met fish & chips moesten we volgends Jana toch naar de overkant lopen, omdat daar direct een bus naar victoria station ging, waar onze hatfield-bound bus vertrok. Afijn, 15 minuten lopen (inclusief foto sessies op tower bridge) later kwamen we bij de busstop van bus 8 aan. Wat bleek: deze bus ging niet naar Victoria maar had als eindpunt Oxford circus, misschien moesten we die aan de overkant proberen? Ook geen geluk daar: deze kaart wees ook naar Oxford circus.. duidelijk. Een man aan deze kant zei dat de bus naar victoria aan de over kant was, dus wij weer naar de overkant waar een andere man ons probeerde te helpen, maar het ook niet helemaal wist, hij wist wel bijna zeker dat deze kant ook niet naar victoria ging. Een paar meter meer naar rechts was nog een busstop, daar dus heengelopen, kijken waar die bussen heen gingen maar nee hoor, ook geen bus naar victoria dus maar weer terug naar waar we vandaan kwamen. Anyyywaaays, na 4 keer dezelfde weg overgestoken te hebben zei een man dat we maar met een bus naar embankment moesten, want daar zou wel een bus of metro zijn die naar victoria ging. Weer moesten we dus een kaartje kopen bij de o zo vriendelijke automaten, en wéér aten ze de ponden op.. dit keer die van nori. De buschauffeur was gelukkig ook behulpzaam en we zijn op een eerder punt afgezet waar gelukkig net een bus aankwam die ons naar victoria kon brengen. Nu hadden we echter nog een probleem: volgends de buschauffeuse was het zo'n 30 minuten rijden, en dat was nou precies het tijdstip dat onze hatfield bus aan zou komen.. dat werd dus rennen.

We zijn uiteindelijk op victoria aangekomen, hebben rond het hele gebouw gerend om de bus stop te vinden en kwamen om 20.46 aan. Onze Hatfield bus zou om 20.45 bij victoria stoppen, dus wij blij want weg zou ie toch nog niet kunnen zijn na 1 minuut? Nou wel dus, na 15 minuten wachten vroegen we wat mensen of de bus al weg was, en ja, die was al een aantal minuten geleden vertrokken. Na elkaar een aantal minuten paniekerig aangestaard te hebben besloten we in victoria station te vragen of er nog een trein was naar hatfield, want de 797 van 20.45 was de laatste bus. Gelukkig waren er nog treinen, alleen niet van victoria maar van kings cross: de bus dus weer in. Een aardige guard gaf ons wel 2 kaartjes, want iemand had die achter gelaten en nori en janna hadden niet genoeg kleingeld (damn those machines.) We kwamen rond 10 uur bij kings cross aan, ik blij want dan kon ik eindelijk platform 9 3/4 zien, maar weer werd er roet in het eten gegooid want ze waren aan het verbouwen, weg platform, weg zuil, weg bordje met 'platform 9 3/4'.

Wél hadden we om half 11 een trein terug naar hatfield en hier kwamen we rond half 12 aan, waarna we naar huis gelopen zijn, na een kleine stop bij de ASDA die 24 uur open is. Betekende alleen nog meer tassen, en de tocht was langer dan gedacht (alweer.) Gelukkig kwamen we na een half uur lopen (en maar 1 keer een verkeerde weg ingeslagen te zijn) met 10 centimeter langere armen dan voorheen thuis aan.

Het is in ieder geval een avontuur om niet snel te vergeten.
Welterusten,

Doppie